Post 7

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Est enim effectrix multarum et magnarum voluptatum. Addidisti ad extremum etiam indoctum fuisse. Duo Reges: constructio interrete. Atque adhuc ea dixi, causa cur Zenoni non fuisset, quam ob rem a superiorum auctoritate discederet. Scio enim esse quosdam, qui quavis lingua philosophari possint; An est aliquid, quod te sua sponte delectet? Cetera illa adhibebat, quibus demptis negat se Epicurus intellegere quid sit bonum. Quid turpius quam sapientis vitam ex insipientium sermone pendere?

Quis enim potest ea, quae probabilia videantur ei, non probare? Quare hoc videndum est, possitne nobis hoc ratio philosophorum dare. Quod totum contra est. Iam quae corporis sunt, ea nec auctoritatem cum animi partibus, comparandam et cognitionem habent faciliorem. Dici enim nihil potest verius. Itaque ab his ordiamur. Sedulo, inquam, faciam. Nam diligi et carum esse iucundum est propterea, quia tutiorem vitam et voluptatem pleniorem efficit.

Neque enim disputari sine reprehensione nec cum iracundia aut pertinacia recte disputari potest. Sit enim idem caecus, debilis. Fortemne possumus dicere eundem illum Torquatum? Istam voluptatem perpetuam quis potest praestare sapienti? Et hunc idem dico, inquieta sed ad virtutes et ad vitia nihil interesse. Dolere malum est: in crucem qui agitur, beatus esse non potest. Familiares nostros, credo, Sironem dicis et Philodemum, cum optimos viros, tum homines doctissimos. Minime vero, inquit ille, consentit. Non quaero, quid dicat, sed quid convenienter possit rationi et sententiae suae dicere. Atque haec ita iustitiae propria sunt, ut sint virtutum reliquarum communia.

In schola desinis. Hoc positum in Phaedro a Platone probavit Epicurus sensitque in omni disputatione id fieri oportere. Materiam vero rerum et copiam apud hos exilem, apud illos uberrimam reperiemus. Quamquam tu hanc copiosiorem etiam soles dicere. Iam doloris medicamenta illa Epicurea tamquam de narthecio proment: Si gravis, brevis; Fortitudinis quaedam praecepta sunt ac paene leges, quae effeminari virum vetant in dolore.

An est aliquid, quod te sua sponte delectet? Quae enim adhuc protulisti, popularia sunt, ego autem a te elegantiora desidero. Quorum sine causa fieri nihil putandum est. Quae cum magnifice primo dici viderentur, considerata minus probabantur. Pauca mutat vel plura sane; Quae iam oratio non a philosopho aliquo, sed a censore opprimenda est.

Itaque mihi non satis videmini considerare quod iter sit naturae quaeque progressio. Tu enim ista lenius, hic Stoicorum more nos vexat. Vidit Homerus probari fabulam non posse, si cantiunculis tantus irretitus vir teneretur; Nunc omni virtuti vitium contrario nomine opponitur. Non quam nostram quidem, inquit Pomponius iocans; Quam si explicavisset, non tam haesitaret. Quamvis enim depravatae non sint, pravae tamen esse possunt.

In eo enim positum est id, quod dicimus esse expetendum. Etsi ea quidem, quae adhuc dixisti, quamvis ad aetatem recte isto modo dicerentur. Propter nos enim illam, non propter eam nosmet ipsos diligimus. Quia dolori non voluptas contraria est, sed doloris privatio. His singulis copiose responderi solet, sed quae perspicua sunt longa esse non debent. Sed ad bona praeterita redeamus. Cum id fugiunt, re eadem defendunt, quae Peripatetici, verba. Nam Pyrrho, Aristo, Erillus iam diu abiecti. Negat enim summo bono afferre incrementum diem.

Quia dolori non voluptas contraria est, sed doloris privatio. Ergo opifex plus sibi proponet ad formarum quam civis excellens ad factorum pulchritudinem? Verum tamen cum de rebus grandioribus dicas, ipsae res verba rapiunt; Amicitiam autem adhibendam esse censent, quia sit ex eo genere, quae prosunt.

Unum nescio, quo modo possit, si luxuriosus sit, finitas cupiditates habere. Et ille ridens: Video, inquit, quid agas; Scientiam pollicentur, quam non erat mirum sapientiae cupido patria esse cariorem. Conferam tecum, quam cuique verso rem subicias; Ita relinquet duas, de quibus etiam atque etiam consideret.

Semovenda est igitur voluptas, non solum ut recta sequamini, sed etiam ut loqui deceat frugaliter. Negare non possum. Quid ei reliquisti, nisi te, quoquo modo loqueretur, intellegere, quid diceret? Portenta haec esse dicit, neque ea ratione ullo modo posse vivi; Negat esse eam, inquit, propter se expetendam.

Leave a Reply

Close Menu
×
×

Cart